شعر فارسی آیات غمزه

خطوط آخر نهج البلاغه ریخت به خاک

محمدمهدی سیار — Tue, 13 Jun 2017 00:10:00 GMT

امام، رو به رهایی... عمامه روی زمین
قیامتی شد -بعد از اقامه- روی زمین

خطوط آخر نهج البلاغه ریخت به خاک
چکید خون خدا در ادامه روی زمین ...

خودت بگو، به که دل خوش کنند بعد از تو
گرسنگان «حجاز» و «یمامه» روی زمین*

زمان به خواب ببیند که باز امیرانی
رقم زنند به رسم تو نامه روی زمین:

«مرا بس است همین یک دو قرص نان ز جهان
مرا بس است همین یک دو جامه روی زمین...»**

تو رفته ای و زمین مانده است و ما اینک
و میزهای پُر از بخشنامه ... روی زمین!

*«هیهات اگر طمع، مرا به گزیدن خوردنی ها کشاند، در حالی که شاید در حجاز یا یمامه گرسنه ای حسرت گرده نانی برد و یا وعده ای سیر نخورد.»(نهج البلاغه، نامه45)
** «بدانید که امام شما از دنیایش به دو جامه فرسوده و دو قرص نان بسنده کرده است»(نهج البلاغه، نامه45)

شما به سایه ی باغات خویش خوش باشید

محمدمهدی سیار — Wed, 10 May 2017 05:40:00 GMT

مباد سفره ی رنگینتان کپک بزند
خلاف میل شما چرخکی فلک بزند

به پاسبان محل بسپرید نگذارد
گرسنه ای سر این کوچه نی لبک بزند

شما به پاکی ایمان خویش شک نکنید
درخت دین جماعت اگر شتک بزند

شما به سایه ی باغات خویش خوش باشید
اگر چه باز گلویی دم از فدک بزند

رها کنید علی را که مثل هر شب خویش
به زخم کهنه و نان جُوَش نمک بزند

امیر قافله گیرم که عزم جنگ کند
نشسته اند سواران، که را محک بزند؟!...

دریدند قابیل ها نعش هابیل را

محمدمهدی سیار — Sun, 18 Nov 2012 12:36:00 GMT

نهادند زین لشکر ابرهه فیل ها را
ولی سربریدند اول ابابیل ها را

به قرآن سر صلح دارند اینان، ببینید
سرِ نیزه تورات ها را و انجیل ها را

ببندید دستان بی تابتان را ببندید
فلاخن میارید از امروز سجیل ها را

دریغا به این قصه هرگز کلاغی نیامد
دریدند قابیل ها نعش هابیل را

به دنبال «نیل و فرات» است و پر کرده فرعون
یزیدانه از خون نوزادگان نیل ها را

بر روی تمام پولها عکست است

محمدمهدی سیار — Fri, 01 Jun 2012 05:07:00 GMT

ماییم هنوز از خُم نامت سر مست
حاشا که نهیم پرچمت را از دست!
حاشا که ز خاطر ببریمت ای مرد
بر روی تمام پول ها عکست است

اشعارم بیرق عزایت شده اند

محمدمهدی سیار — Thu, 12 Apr 2012 08:03:00 GMT

اشعارم بیرق عزایت شده اند
خرماگردان ختم هایت شده اند
مشقی از روی دست خطت بودند
اشکی بر روی رد پایت شده اند

باید منِ بی حوصله را هم بپذیری

محمدمهدی سیار — Thu, 12 Apr 2012 07:59:00 GMT

باید منِ بی حوصله را هم بپذیری
ای عشق‌‌، نگو «نه» ... تو «بلا»ی همه گیری

پیچیده در اندامم، سلول به سلول
فریاد پشیمانیِ زندانیِ پیری

آن لرزش یکریز در آن گوشه ی دریا
دستان غریقی است، نه امواج حقیری

خونریزی روحم نفسی بند نیامد
ای مرهم دلبند! تو از تیره ی تیری

بیرون زدم و گشتم و پرسیدم و گفتند:
رازی ست که بهتر که ندانی و بمیری...

لب باز کن ای رودِ روانی، جریان چیست؟!
با یادِ که آواره هر کوره کویری؟

شور و شرت ای عشق، سرِ هر گذری هست
هم تعزیه خوانی تو و هم معرکه گیری...

بيهوده چشم دوخته بر آسمان زمين

محمدمهدی سیار — Thu, 12 Apr 2012 07:38:00 GMT

کاهي است نيم سوخته در کهکشان، زمين
سنگي است بر دهانه ی آتشفشان، زمين

چون دانه اي بريده ز تسبيح کائنات
افتاده است در گذر عابران زمين

در دست بادهاي مردد رها شده ست
اين قايق شکسته ی بي بادبان، زمين

خورشيد روي ديگر اين سکه را نديد
دلداده ی شب است همين مهربان زمين

اين ابرها بخارِ سرابند در هوا
بيهوده چشم دوخته بر آسمان زمين

چشم مي بندم، نبايد جاده سرگرمم كند

محمدمهدی سیار — Thu, 12 Apr 2012 07:31:00 GMT

چشم مي بندم، نبايد جاده سرگرمم كند
چند كوه و آبشار ساده سرگرمم كند

راه را در شهرهاي پرخيابان گم كنم
يا دهي آرام و دورافتاده سرگرمم كند

هم نبايد كنج مسجدهاي دنج بين راه
سجده سرگرمم كند، سجاده سرگرمم كند

دل به راهي داده ام چون رود و شرمم باد اگر
بركه اي كه دل به ماهي داده سرگرمم كند

مي رمم -چون آهوان از مردمان- ترسيده ام
چشم آهويي كنار جاده سرگرمم كند

آخرین چهارشنبه سالَم

محمدمهدی سیار — Thu, 12 Apr 2012 07:21:00 GMT

بغض دارد، لبالب سخن است
آسمان در بهار مثل من است

یک بغل داغ، یک بغل آتش
پشت این دکمه های پیرهن است

سینه ام مثل آسمان خدا
کشور ابرهای بی وطن است

آخرین چهارشنبه سالَم
در دلم سوز آتشی کهن است

با جهان در ستیزه ام، چه کسی
فاتح این نبرد تن به تن است؟

***

با جهان در ستیزه ای شاعر!
و جهان گرم زیر و رو شدن است

زمین منظم بود… آسمان منظم بود

محمدمهدی سیار — Thu, 12 Apr 2012 06:47:00 GMT

زمین منظم بود…آسمان منظم بود
تمام ذراتِ کهکشان منظم بود

بدون پیش و پسی صبح و ظهر و شب می شد
«زمین» منظم بود و «زمان» منظم بود

بهار زرد نبود این چنین و سرد نبود
هنوز کار بهار و خزان منظم بود

دلیل معتبری بود نظم مخلوقات
فصول دفترِ ایمانمان منظم بود!

هنوز عالم و آدم به هم نریخته بود
هنوز زندگی عاشقان منظم بود

درست پیش از آشوب گیسوانت…آه
زمین منظم بود، آسمان منظم بود…

به عزت و شرف لا اله الا الله...

محمدمهدی سیار — Thu, 12 Apr 2012 06:44:00 GMT

به تازه کردن اندوه من می‌آیند، آه...
مسافران که هر از گاه می رسند از راه

نشسته است به راهت هزار چشمِ سپید
تو دل به راه‌ ندادی هزار سال سیاه

نمانده است تو را هیچ یاد یار و دیار
نمانده است مرا هیچ غیر آه و نگاه

من آه می‌کشم و باز بیشتر شده است
مهِ زمین و دم آسمان و هاله ی ماه

حساب روز و شب و سال و ماه دستم نیست
تو خود به یاد بیاور قرار خود را گاه

گمان مبر که دگر بی‌ تو زنده خواهم ماند
به عزت و شرف لا اله الا الله...

شکر خدا که دفتر من بی‌غزل نماند

محمدمهدی سیار — Thu, 12 Apr 2012 05:57:00 GMT

خیره است چشمِ خانه به چشمانِ مات من
خالی است بی‌صدا و سکوتت حیات من

دل می‌کَنم به خاطر تو از دیار خویش
ای خاطرت عزیز‌تر از خاطرات من

آیات سجده‌دار خدا چشم‌های توست
ای سوره ی مغازله، ای سور و سات من!

حق‌السکوت می‌طلبند از لبان تو
چشمان لاابالی و لب‌های لات من

شاعر شدن بهانه ی تلمیح کهنه‌ای‌ است
تا حافظ تو باشم، شاخه نبات من!

شکر خدا که دفتر من بی‌غزل نماند
شد عشق نیز منکری از منکرات من

بايد نظاره كرد، نبايد فرار كرد

محمدمهدی سیار — Thu, 12 Apr 2012 05:44:00 GMT

بيداد كن، كه نيستم از اهل سبزوار
هم تن دهم به ذلت و هم سر نهم به دار*

بايد نظاره كرد، نبايد فرار كرد
وقتي كه شير داشته باشد سر شكار

در گردشم به سوي تو، و الشمس و القمر
شیدای روي و موي تو، و الليل و النهار

باور نكن كه زنده بمانم بدون تو
نه من كم از زمينم و نه تو كم از بهار

گیسو ببند و نظم جهان را به هم مزن
حکم خدای عالمیان را نگاه دار

امروز آبروي من است اين كه مي‌رود
پنهان كن اشكهاي مرا آسمان، ببار

*اشاره به شعار سربداران سبزوار: سربه‌دار مي‌دهيم اما تن به ذلت نمي‌دهیم.

من غُصّه ام این است: شاهینی زمین گیرم...

محمدمهدی سیار — Thu, 12 Apr 2012 05:40:00 GMT

چندان که تو از من، من از این زندگی سیرم
تنها امید زندگی ام این است: می میرم!

هم از زمین رانده، هم از پرواز جا مانده
فوٌاره ای هستم که تردید است تقدیرم

دل گیر از انسان ها، سرازیرِ خیابان ها
من شکل امروزینِِ اندوهِ اساطیرم

تا سنگ دل بودم-چو یخ- به روی قلٌه جایم بود
اینک که رودی گشته ام جوشان، سرازیرم

ای کاش گنجشکی، کلاغی، سهره ای بودم
من غُصّه ام این است: شاهینی زمین گیرم...

آخر چرا «ماه» ی نمی افتد به قلابم؟

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 12:06:00 GMT

چندی است شب هایی که مهتاب است بی خوابم
چندان که این امواج بی تابند، بی تابم

ای آب ها دلگیرم از ماهی و مروارید
آخر چرا «ماه» ی نمی افتد به قلابم؟

یاران به «بسم الله» گفتن رد شدند از رود
من ختم قرآن کردم و مغلوبِ گردابم

هر چند ماهِ آسمان بر من نمی تابد
من هرگز از این آستان رو بر نمی تابم

در حسرت مویی، چنین تسبیح در دستم
با یاد ابرویی، چنین پابند محرابم

تنها نه چشمانم، که جانم تشنه است این بار
حاشا که گرداند سرابی دور سیرابم

انگار شاعران جهان راست گفته اند

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 12:03:00 GMT

دل خوش نمی شوم به نسیم موافقی
چندان که در میانه ی گرداب، قایقی
گیرم که ابر کوچکی از روی اتفاق
بر سینه ی کویر ببارد دقایقی
از ریشه خشکم، از برم ای رود، دور شو!
جریان بگیر پای درختان لایقی
انگار شاعران جهان راست گفته اند
یک قصه بیش نیست سرانجام عاشقی
طوفان شروع می شود آن دم که یک نسیم
در رهگذار خویش ببیند شقایقی...

آن سوتر از مناره نرفته است اذانمان

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 12:01:00 GMT

می سوخت گر چه از تب گفتن دهانمان
ناگفته ماند حرف دل بی زبانمان

چشم انتظار آمدن مردمان مباش
آن سوتر از مناره نرفته است اذانمان

اهل زمین شدیم که مثل زمین شویم
گم کرده راه، گوشه ای از کهکشانمان

سر در گمیم و مبهم، مانند سرنوشت
مانند نقش های تَهِ استکانمان

از هر چه طول و عرض که دارد زمین، به جز
یک مستطیل چیست سرانجام از آنمان؟

اینجا کجاست؟... کیست بداند... که ما که ایم؟
این تازه کودکانه ترین چیستانمان!

روح القدس، بیا نفسی شاعری کنیم

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 11:57:00 GMT

این آفتاب مشرقی بی کسوف را
ای ماه، سجده آر و بسوزان خسوف را

«لاتقربو الصلاة» مخوان، برهمش مزن*
این سُکر اگر به هم زده نظم صفوف را

نقاره ها به رقص کشند اهل زهد را
شاعر کند خیال تو هر فیلسوف را

می ترسم از صفای حرم با خبر شود
حاجی و نیمه کاره گذارد وقوف را

این واژه ها کم اند برای سرودنت
باید خودم دوباره بچینم حروف را

روح القدس، بیا نفسی شاعری کنیم
خورشید چشم های امام رئوف را**

*قرآن کریم: لاتقربوالصلاة و انتم سکری: در حال مستی نزدیک نماز نشوید.
**پیامبر اکرم: کسی برای ما(اهل بیت) شعری نمی گوید مگر اینکه خدای او را به روح القدس یاری دهد.

هنوز اسیر سکوت تواند زندان ها

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 11:53:00 GMT

هنوز اسیر سکوت تواند زندان ها
و پایبند نگاهت دل نگهبان ها

تو مثل یک نفس تازه حبس می گشتی
تویی که در نفست گم شدند طوفان ها

چه خلوت خوشی...- آرام زیر لب گفتی-
و سجده کردی جای تمام انسان ها

نشد طلوع کنی تا تو را طواف کنند
تقیه کار شدند آفتاب گردان ها

تو یوسفی و مجازات یوسفی این است
چنین دهند گواهی تمام قرآن ها

تو سرنوشت زمینی، که اتفاق می افتد

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 11:26:00 GMT

حریر نور غریبش، بر این رواق می افتد
اگر چه ماه شبی چند در محاق می افتد

تو بایدی و یقینی، نه اتفاقی و شاید*
تو سرنوشت زمینی، که اتفاق می افتد

تو «ماه» ی و شده فواره برکه ای به هوایت
بگو نمی رسد؛ آیا از اشتیاق می افتد؟!

به روی طاقچه، گلدان تازه می نهم اما
به هر دقیقه گلی گوشه ی اتاق می افتد

بهار می رسد اما، چه فرق می کند آیا
برای شاخه ی خشکی که در اجاق می افتد

*ولی تو بایدی و اتفاق می افتی (محمدسعید میرزایی)

گِله کم نیست، ولی لب ز سخن خواهم بست

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 11:17:00 GMT

دلم امروز گواه است کسی می آید
حتم دارم خبری هست...گمانم باید...

فال حافظ هم، هر بار که می گیرم باز
«مژده ای دل که مسیحا نفسی...» می آید!

باید از جاده بپرسم که چرا می رقصد؟
مست موسیقی گامی شده باشد شاید

ماه در دست، به دنبال که این گونه زمین
مست می گردد و یک لحظه نمی آساید؟!

گِله کم نیست، ولی لب ز سخن خواهم بست
اگر آن چهره به لبخند لبی بگشاید

مثل بره می شویم، روزمره می شویم

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:45:00 GMT

آسمانی از ملخ، آسمانی از سیاه
می نشیند ای زمین، در همین فرودگاه

ذره ذره می جوند آنچه را که کشته ایم
-گوشت هم شنیده ام می خورند گاه گاه!

شهر می شود پُر از آدم آهنی ولی
مرد آهنینمان، می رود ز یاد...آه

مثل بره می شویم، روزمره می شویم
سر به زیرِ سر به زیر، سر به راهِ سر به راه

بیت های شعرمان، ناصبور می شوند
سر نمی زنند تا انتهای لا اله

کاش آسمان نبود، تا ملخ نمی پرید
تا ملخ نمی نشست، بر تن فرودگاه

این سو پُر از معاویه های مکرر است

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:37:00 GMT

مالک رسیده است به آن خیمه ی سیاه
تنها سه چار گام...نه... این گام آخر است!
اما صدای کیست که از دور می رسد؟
گویا صدای ناله ی «برگرد اشتر» است
این ناله ی ضعیف و گرفته از آن کیست؟
من باورم نمی شود از حلق حیدر است
مالک، رها کن آن سوی میدان و بازگرد
این سو پُر از معاویه های مکرر است
این کوفیان فریب چه را خورده اند؟ هان!
از شام نیز روز تو کوفه، سیه تر است
امروز پاره پاره ی قرآن به نیزه هاست
فردا سری که قاری آیات پرپر است...

حتی عقیل طاقت عدلم ندارد، آه
« من یوسفم، که است که با من برادر است؟»*
من یوسفم، تو یوسفِ بی چاه دیده ای؟
این چاه های کوفه عجب گریه پرور است...

*مصرعی از استاد محمدکاظم کاظمی

آدم به آدم می رسد، اما تو کوهی...

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:35:00 GMT

تو سربلندی
پُر غروری
با شکوهی!
آدم به آدم می رسد،
اما تو کوهی...

نام تو بر لبم تب خالِ کهنه ای است که می سوزد

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:27:00 GMT

پس ناگهان پریدم
با بالِ نیمه باز
از خواب نیمه کاره ی پرواز...
امروز صبح نیز
چندین چروکِ تازه ی دیگر
دیدم در آینه
اما به روی خویش نیاوردم
از نو لباس کهنه خود را
با صد امید تازه به تن کردم
امروز صبح نیز
اخبار داغ را
بین صفوف منتشرِ نان
بی واسطه شنیدم
آن گاه روزنامه ی محبوبم را
مثل همیشه باز
از گل فروش پیر خریدم
امروز صبح نیز
بی آنکه آن ترانه ی مطرب را
بر لب بیاورم
یا عکس های تار قدیمی را
دور خودم بچینم
ناگاه بی دلیل دلم خون شد
نه...
من نیستم،
من مردِ بی خیالیِ یک باره نیستم
گیرم که آن دریچه ی بی پروا
دیگر به چشم من
یک لحظه نیز چشم نمی دوزد
من مرد بی خیالی یک باره نیستم
نام تو بر لبم
تب خالِ کهنه ای است که می سوزد...

باز هم حرف آسمان ماند بر زمین

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:25:00 GMT

باز هم
یک به یک
واشدند چترهای پر غرور
باز هم
بسته شد دریچه های کور
هیچ کس
غیر جوی و ناودان، قشنگ، تر نشد
هیچ کس،
قشنگ تر نشد
-همچنان که پیش از آن و بعد از این-
باز هم
حرف آسمان
ماند بر زمین!

آخر نمی بارد چرا باران

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:23:00 GMT

حیف است دور از یادها افتد به این زودی
شعرِ به این خوبی
ای کاش بارانی نیاید هیچ
تا بر زبان مردمان شهر
جاوید مانَد شاهکارِ تازه ام:
«آخر نمی بارد چرا باران...»

رسالت من این است که تا صبح بلند بلند شعر بخوانم

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:17:00 GMT

ناچارم در این شعر از گرانی بنالم
از اینکه هیچ کس به فکر جوان ها نیست
و همه دارند شعار می دهند
محکومم در این شعر
به صراحتی شگفت
و به راحتی می توانم
حرف بزنم
به جای تمام همسفرانم
-که نشسته خوابیده اند-
محکومم به صراحتی شگفت
و پیچیده ترین تصویر شعرم
باید این باشد
که زندگی چیزی است مثل همین جاده!
ناچارم، آری
چون وقتی سوار شدم
که هر سی و چهار صندلی اتوبوس پرشده بود
و من به ناچار
همین جلو
روی این سه پایه نشستم
و ناگهان دیدم
رسالت من این است
که
تا صبح
بلند
بلند
شعر بخوانم
برای راننده ی عزیز
که آرام بخوابند
همه ی آن سی و چهار همسفرم

مُهر خورد بر دهانم

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:13:00 GMT

و آن گاه
مُهر خورد بر دهانم
در پیشگاه آن قامت
و زبان گشود چشمم
و زبان گشود پیشانی ام
و گواهی دادند
دست و پای لرزانم
-چرا گواهی می دهید
به زیانِ خود؟
-به زبان آورده ما را تنهایی
که بر زبان آورد
هر چیز را

*الیوم نختم علی افواههم
فضای این شعر متناسب است با آیه 65 سوره ی یس:«در آن روز، مُهر می زنیم بر دهانشان و با ما سخن می گویند دستانشان و گواهی می دهند پاهایشان» و آیه 20 و 21 سوره فصلت:«گواهی می دهند به زیانشان، گوش و چشم و پوستشان... و می گویند چرا گواهی می دهید به زیان خودمان؟(در پاسخ)گویند:«به زبان آورده ما را خداوندی که به زبان آورد هر چیز را »

می گوییم: «سیب» و دوربین های عکاسی را فریب می دهیم

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:11:00 GMT

همیشه هم قافیه بوده اند
سیب و فریب
حتی زمانی که هیچ کس
شعری نگفته بود
و حالا
-که هیچ کس شعر می گوید-
ما
همه با هم
می گوییم: سیب
و دوربین های عکاسی را
فریب می دهیم
تا پنهان کنیم
آن اندوه موروثی را
پشت این لبخند مصنوعی

حالا بزرگ شده ایم آقا!

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:07:00 GMT

از کتاب های درسی آن سال ها
عکس صفحه ی اولشان یادم است
که امیدش
به ما دبستانی ها بود
حالا بزرگ شده ایم آقا!
حال امیدتان چطور است؟

در چهل سالگی پیامبر نخواهم شد

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:05:00 GMT

نه رمه ای به صحرا برده ام
نه در صحرایی آرمیده ام
این گونه که روزگار می گذرانم
در چهل سالگی
پیامبر نخواهم شد

زمین برای دلم تنگ شده است

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 10:02:00 GMT

زمین برای دلم تنگ شده است
دلم برای آسمان...
ستاره نیستند اینها
خداوند
دانه پاشیده برایمان

هر روز صبح در رختخوابم کسی به دنیا می آید

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 09:58:00 GMT

هر روز صبح
در رخت خوابم
کسی به دنیا می آید
که شباهت غریبی با خودم دارد
لباس های مرا می پوشد
موهایش را در آینه مثل من شانه می زند
و سعی می کند ادای مرا در بیاورد
جلوی دوستانم
-بی آنکه بتواند-
دوستانم کاش قانع نمی شدند
با جواب های سربالایش
وقتی از او سراغ می گیرند
لحن سابق اشعارم را
برق چشمانم را
زنگ خنده هایم را
حتی شاید می دیدند
-اگر نگاه می کردند-
که لباس هایم
بر تنش زار می زنند
و موهایش تنک تر است از من..
دوستانم کاش
کمی سمج تر بودند...

بادی نیستم که هیچ بیدی را بلرزانم یا یادی که هیچ دلی را

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 09:48:00 GMT

بادی نیستم
که هیچ بیدی را بلرزانم
یا یادی
که هیچ دلی را
هر روز صبح زود
-یک ساعت و نیم مانده به وقت اداری-
جا را تنگ می کنم
در کُت و شلوارم
برای خودم
و در صندلی جلوی تاکسی ها
برای بغل دستی ام
خیابان های تهران، دستم می اندازند
پله های هزار اداره هر روز
از من بالا می روند
بادی نیستم که هیچ بیدی را بلرزانم
یا فریادی
که هیچ دلی را
چشمانم هر روز
گرد می آورند
قطره
قطره
قطره
آدم ها را
خیابان ها و پله ها را
پرهای بالشم هر شب
قو می شوند
در شور گریه هایم...

کفش ها بی شماری پاره کرده ام

محمدمهدی سیار — Wed, 11 Apr 2012 09:42:00 GMT

تاب نیاوردم
توت حیاطمان را بریده بودند
تاب کودکی هایم
چوب خط قد کشیدن هایم را...
هفت سال است
از هیچ یک از پیراهن هایم بزرگ تر نشده ام
کفش ها بی شماری پاره کرده ام
بی آنکه شماره ای
به پایم تنگ شوند
هفت سال است
به هفتاد سالگی ام می مانم